Bu masal senin için
Birlikte okuyacağınız, dönüp dönüp hatırlayacağınız bir hikâye.
Kapağı aç, masala başla
Yağmur yeni dinmişti. Ada, sarı yağmurluğunu giyip Pamuk’la bahçeye çıktı. Bir yaprağın altında mavi bir şey gördü. Yaprağı kaldırınca küçücük bir kâğıt kayık ortaya çıktı. “Sen buraya nasıl geldin?” diye fısıldadı. Pamuk da burnunu uzattı. Kayığın anlatacak bir hikâyesi var gibiydi.
Ada kayığı sığ suya bıraktı. Ama kayık ilerlemiyordu. Önünde sarı yapraklardan küçük bir tepe vardı. Ada önce üfledi. Kayık yalnızca sallandı. Sonra yerden ince bir dal aldı. “Biraz yer açalım,” dedi. Pamuk, kuru patikanın kenarından onu dikkatle izledi.
Ada yaprakları birer birer kenara çekti. Aralarından incecik bir su yolu açıldı. Mavi kayık önce yavaşça döndü, sonra küçük dalgaların üzerinde ilerlemeye başladı. “Gidiyor!” dedi Ada. Sesi öyle neşeliydi ki Pamuk kulaklarını dikti. İkisi de kayığın peşinden baktı.
Pamuk merakına dayanamadı. Patısını suya hafifçe dokundurdu. Suya küçücük halkalar yayıldı. Mavi kayık halkaların üzerinde usulca sallandı. Ada gülmeye başladı. “Sen de rüzgâr oldun, Pamuk!” Bahçe kapısına kadar gitmelerine bile gerek yoktu. Küçük yolculuk tam ayaklarının dibindeydi.
Kayık, evin basamağına yakın bir yerde durdu. Kâğıdın kenarları artık yumuşamıştı. Ada kayığı iki eliyle dikkatlice sudan aldı. Pamuk basamakta bekliyordu. “Bugünlük bu kadar,” dedi Ada. “Yarın sana yeni bir yol buluruz.” Kayığı eve taşırken su damlaları çizmelerine düştü.
Ada yağmurluğunu astı, çizmelerini çıkardı. Mavi kayığı pencerenin yanındaki bir bezin üzerine koydu. Pamuk minderine kıvrılıp uyudu. Dışarıda bahçe yavaş yavaş kararıyordu. Ada kayığa bakıp gülümsedi. Bugün uzaklara gitmemişlerdi. Ama eve anlatacak küçücük, güzel bir hikâyeyle dönmüşlerdi.